Kejatuhan Yang Aku Alami Bukanlah Perkara Baru Bagiku,
Ketewasan Ini Bukanlah Yang Pertama Bagiku,
Aku Tetapkan Semangat,
Teruskan Mencuba Meskipon Aku Akan Tewas,
Aku Tetap Bangun dan Kembali Berjalan..
Ketawalah Semua Akan Ketewasan Aku,
Perit Aku Tiba Bila Dunia Ketawa,
Ketawa Aku Tiba Pula Bila Dunia Perit,
Sering Bercanggah Haluan,
Apalah Nasib Badan..
Ini Muktamad Aku,
Akan Ku Berhenti Berjalan Seketika,
Mengubat Kembali Luka Luka Kejatuhan,
Supaya Aku Boleh Kembali Teruskan Berjalan Seperti Biasa..
Dunia Aku Lekakan,
Diriku Di Abaikan,
Orang Lain Yang Di Diutamakan,
Akhirnya Diri Sendiri Yang Terkorban..
Aku Kini Mengharapkan Kehidupan Biasaku Kembali,
Hari Demi Hari Aku Yakin Boleh Mengharungi Hidup Tanpanya..
Kadang Hati Memang Kuat Merasa,
Tapi Apakan Daya..
Untuk Orang Yang Aku Pujai,
Aku Mengharapkan Bahagialah,
Tanpa Aku Dikemudian Hari Nanti,
Sekurangnya Aku Sudah Membentuk Engkau kepada Lebik Baik..
Aku Mahukan Engkau Jadi Manusia Yang Disegani,
Mulia Dipandang Orang Sekeliling,
Mulia Bukanlah Dimartabatkan,
Tetapi Sebagai Wanita Yang Bermaruah!
Aku Mahu Maruah Yang Harus Engkau Pegangkan Untuk Dibawa Bersama Harian Hidup..
Supaya Bekalan Masa Depan Engkau Akan Dikenang Dan Akan Dihargai Satu Hari Nanti..
Sentiasa Aku Mengingati Engkau Di Peti Pesanan,
"Behave! Behave! and Behave!"
Aku Tidak Mahukan Lebih,
Itu Sahaja Permintaanku!
Kerana
Kelak Aku Tidak Akan Lagi Berbuat Demikian..
Aku Pohon Maaf Sepuluh Jari
Dari Hujung Rambut Sampai Hujung Kaki,
Jiwa Raga, Zahir, Batin..
Maafkan Aku Jika Aku Membuat Salah Kepada Mu,
Dan Dosa Dosa Aku Lakukan Terhadap Engkau,
mohon Ampun Jualah..
Aku Insan Biasa,
Salah Dan Silap Adalah Dari Kekurangan Aku Sendiri..
Maha Pencipta Sahaja Mempunyai KelebihanNya!